تو نيستي كه ببيني....

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاري است

چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست

چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است

هنوز

پنجره باز است

تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري

درخت ها و چمن ها و شمعداني ها

به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب مي نگرند

تمام گنجشكان

كه در نبودن تو

مرا به باد ملامت گرفته اند

تو را به نام صدا مي كنند

هنوز نقش ترا از قراز گنبد كاج كنار باغچه

زير درخت ها لب حوض

درون آينه پاك آب مي نگرند

تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است

طنين شعر تو نگاه تو در ترانه من

تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد

نسيم روح تو در باغ بي جوانه من

چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد

به روي لوح سپهر

تو را چنانكه دلم خواسته است ساخته ام

چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگر

هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير

به چشم هم زدني

ميان آن همه صورت تو را شناخته ام

به خواب مي ماند

تنها به خواب مي ماند

چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند

تو نيستي كه ببيني

چگونه با ديوار

به مهرباني يك دوست از تو مي گويم

تو نيستي كه ببيني چگونه از ديوار

جواب مي شنوم

تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو

به روي هرچه ديرن خانه ست

غبار سربي اندوه بال گسترده است

تو نيستي كه ببيني دل رميده من

به جز تو ياد همه چيز را رها كرده است

غروب هاي غريب

در اين رواق نياز

پرنده ساكت و غمگين

ستاره بيمار است

دو چشم خسته من

در اين اميد عبث

دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است

تو نيستي كه ببيني......

چند وقتی است که از دست خودم هم سیرم

می تـــوان گفت کـه من از تـــو کمی دلگیـــرم

خسته ام فکر و خیالم همه آشفته توست

به خـدا آخرش از دست تــو من می میــرم

منم و شعر و خیال و غم و تنهایی و شب

بی خیالـــم و فقط فـــال تو را می گیـــرم

بخت من بسته شده هیچ خیالی هم نیست

من هــــم انگـــار کـــه پابسته این تقـــدیـــرم

بر سرم نعره نزن می روم از پیش شما

ولی ای کاش بدانیـــد که بی تقصیـــرم

تو اگر خسته ای از من به خدا غصه نخور

تو بخواه مرگ مـــرا زود خودم می میـــرم

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي . به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي .داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي . به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي تونه
طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه

دوستت دارم و منتظر حضورت می مانم هر  روز هر لحظه ....

برگردد تا دیر نشده برگرد ....

دلخوشم من چون گدای اين درم

هم گدای فاطمه هم حيدرم

سوی اين در هست دائم دست من

نيست حاجت بر سرای ديگرم

آبرويم از در اين خانه است

زين سبب از خلق عالم برترم

تا که آيد نام زيبای حسين (ع)

اشک آيد از دو چشمان ترم

روضه‌هايش چون به گوشم می‌رسد

می‌زند بر سينه و دل آزرم

کاش می‌شد کربلا باشم شبی

تا به برگيرم مزار دلبرم

ياد دارم کودکی بودم ولی

شور عشقی بود دائم در سرم

تا که ايام محرم می‌رسيد

می‌نمودم رخت ماتم در برم

ياد دارم مانده در گوشم هنوز

گريه‌های بی صدای مادرم

اينچنين مي‌گفت با صد شور و شين

      من فدای کام عطشان حسين (ع)

حوا ترین حوای من ! سیب تو را نوشیده ام

آدم ترین آدم منم از سمت تو روییده ام

سلام گلم

امیدوارم که حالت خوب باشه ....

دوست داشتم بودی و منو تو این یلدا رو با هم بودیم ولی ...

شاید قسمت من هم اینه که بی تو سر کنم .

به من که خوش نگذشت ولی امیدوارم که تو خیلی خیلی خوش گذشته باشه .

دوستت دارم .

همیشه بهترینا رو از خدا برات می خوام .

مواظب خودت باش .

سپردمت به خدا .

یاعلی

بگذار یاد عاشقانه ترین دلواپسی هایم خط نخورده باقی بمانند، تا همیشه....

گفته بودم اگر نگاهم نکنی تمام شعر هایم یخ می زنند و اسیر طعنه ی ثانیه ها می شوم

 حالا نمی دانم تکلیف خیس خیال و خاطره هایم بی تو چه می شود ؟

فقط خدا کند آرزوهایم در بیابان تنهایی ، با طوفان غرور تو کمرنگ نشود ، آن وقت من می مانم

و زندگی زیبایی که به دنیای چشمان تو باختم....

بغض گلایه های پر دردم را در هجوم تنهایی ، در باغ بی مهری ات ، غریبانه می شکنم

می خواهم گریه های بی صدایم را فریاد کنم؛ شایدً مرا به خاطر بیاوری...

برای روز میلاد تن من،
نمی خوام پیرهن شادی بپوشی
به رسم عادت دیرینه حتی،
برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو،
به فکر هدیه ای ارزنده هستی
منو با خود ببر تا اوج خواستن،
بگو با من که با من زنده هستی
که من بی تو نه آغازم نه پایان،
تویی آغاز روز بودن من
نذار پایان این احساس شیرین،
بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خوام از گلهای سرخابی،
برایم تاج خوشبختی بیاری
به ارزشهای ایثار محبت،
به پایم اشک خوشحالی بباری
بذار از داغی دستهای تنها،
بگیره هرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم،
ببینی آتش و خاکستر من

ای تنها نیاز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پیرهنی رنگ محبت،
اگه خواستی بیایی دیدن من
که من بی تو نه آغازم نه پایان،
تویی آغاز روز بودن من
نذار پایان این احساس شیرین،
بشه بی تو غم فرسودن من…..

سردی نگاه بشکن
فاصله سزای ما نیست
تو بمون واسه همیشه
این جدایی حق ما نیست
بودن تو آرزومه
حتی واسه یه لحظه، می میرم بی تو

خوندن من یه بهونه است، یه سرود عاشقونه است
من برات ترانه می گم، تا بدونی که باهاتم
تو خود دلیل بودنم، بی تو شب سحر نمی شه، می میرم بی تو

من عشقت رو به همه دنیا نمی دم
حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم، با تو می مونم واسه همیشه

اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم، واست می میرم، جواب دنیا رو می دم، با تو می مونم واسه همیشه
خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم، توی تنهایی هام فقط به تو فکر می کنم، با تو می مونم واسه همیشه....

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند
عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای
وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود

به تنهایی عادت کرده ام

سالهاست که تنها شده ام هر چند........

از آسمان خسته شده ام

 از بغضهای فرو خورده  شکسته تر شده ام

نمیخواهم التماسهایم

در درون ثانیه ها گم شود

تمام تحمل خود را

 درگذر عبور تو از خود از دست داده ام

و چه کوتاه ماندی

 لعنت به من که مثل پیچک به دورت میپیچیدم

و چه کوتاه ...................

در حریری از جنس تنهایی

ثانیه ها را میشمارم

 وچه درد ناک که با هر شمارش

 قلبم هم نا آرامتر میشود

بغضهای تنهایی را

 در درون سینه ام می کشم و از آه دلتنگ

سراغ خنده ها و شادیهایت را میگیرم

من ویک خاطره ی پر حس وشیرین وکوتاه

من ویک خاطره ی پر حس ...

شیرین ...

کوتاه.....

من ویک دنیا پریشانی وسرگشتگی و احساس گناه

در عبور از کوچه های زندگی

منم

 آری من که شدم پاپتی ورسوا

دیگر فصل آغاز هم گذشته

 رسیده ام به سطر های پایانی

چه بیهوده خواستم

 چه راحت شکستم

 و چه پر حسرت پریشانم .......................

.....................

عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی

دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم

درد دل خواهم گفت بی هیچ گمانی

 
گوش خواهم داد بی هیچ سخنی

در آغوشت خواهم گریست بی آنکه حس کنی

در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حراراتی اینگونه

شاید احساسم نمیرد !!!

چقدر سخت چیزی که تا دیروز بود یادگاری صبح بلند شیو ببینی نه این که دیگه دوستش نداری ...نه ... ببینی چقدر باهات غریب شده ....!؟

چرا ...؟

نمی دونم این شعر با متن بالا جور یا نه ...؟ ولی با دل من جور در اومد .!

پنج وارونه چه معنا دارد!؟

 خواهر کوچکم از من پرسيد

بعدها وقتي غم

پنج وارونه چه معنا دارد...؟ 

نمي گم...!

نمی گم که رو زمین عاشقترینم

هنوز نمی دانم

کعبه دلت کجا پنهان است

دلم طواف می خواهد

سلام می کنم به باد،
به بادبادک و بوسه،
به سکوت و سوال
و به گلدانی،
که خواب گلِ همیشه بهار می بیند!
سلام می کنم به چراغ،
به «چرا»های کودکی،
به چالهای مهربان گونه ی تو!
سلام می کنم به پائیزِ پسینِ پروانه،
به مسیر مدرسه،
به بالش نمناک،
به نامه های نرسیده!
سلام می کنم به تصویرِ زنی نی زن،
به نی زنی تنها،
به آفتاب و آرزوی آمدنت!
سلام می کنم به کوچه، به کلمه،
به چلچله های بی چهچه،
به همین سر به هواییِ ساده!
سلام می کنم به بی صبری،
به بغض، به باران،
به بیم باز نیامدن نگاه تو...

باور کن من به یک پاسخ کوتاه،
به یک سلامِ سرسری راضیم!
آخر چرا سکوت می کنی؟

گل گلدون من ماه ایوون من

           از تو تنها شدم چو ماهی از آب

                              گل هر آرزو  رفته از رنگ و بو

                                                من شدم رود خونه دلم یه  مرداب

بر گرفته از وب مشتاقی و مهجوری  

عمري است که من اسير و پابست توام

خــــواهـــان شـــراب ناب از دست توام

کي مســت کند مـــرا شـــراب انگـــــور

من مست زآن دو چشم ســـرمست توام

آرامش پس از شب توفان من تویی

حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح

زیباترین بهانه ایمان تویی

احساسهایی از متفاوت میان ماست

آباد از توام من و ، ویران من تویی

آسان نبود گرد همه شهر گشتنم

آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی

پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز

در سینه من ، آتش پنهان من تویی

هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم

رمز طلسم بسته چشمان من تویی

هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است

تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

و عشق

 تنها عشق مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد 

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن ...!

من که تسبیح نبودم تو مرا چرخاندی

مشت بر مهرهء تنهایی من پیچاندی

مهر دستان تو دنبال دعایی می گشت

بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی

ذکرها گفتی و بر گفتهء خود خندیدی

از همین نغمه تاریک مرا ترساندی

بر لبت نام خدا بود خدا شاهد ماست

بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی

دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت

عادتت را به غلط چرخهء ایمان خواندی

قلب صد پاره من مهرهء صد دانه نبود

تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی

جمع کن, رشتهء ایمان دلم پاره شده ست

من که تسبیح نبودم تو چرا چرخاندی؟

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

 می روم شاید فراموشت کنم

 با فراموشی هم آغوشت کنم

 می روم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما می روی

 آرزو دارم ولی عاشق شوی

 آرزو دارم بفهمی درد را تلخی بر خوردهای سرد را ...

عاقبت يارا فراموشت شدم
پرده چشمان خاموشت شدم
آمدی درمان شوی بيهوش را
رفتی و مستانه مدهوشت شدم

خوب با ما بی وفايی می کنی
صحبت از روز جدايی می کنی

درد ما دانی و افزون می کنی
بر گدا فرمانروايی می کنی

سال های دور را طی کرده ام
کنج هر ويرانه منزل کرده ام
در فراغ هجر ياران سوختم
غم به سينه ساده داخل کرده ام

کاش با من مهربان تر می شدی
با صدايم آشنا تر می شدی
کاش وقتی حال من دريافتی
ای مسافر با وفا تر می شدی ..!

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن                گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت              جز عشق تو در خاطر من مشغلهای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزند دل من مساله ای نیست.

شبی از شبها تو به من گفتی که شب باش: من که شب بودم و شب هستم و شب خواهم بود به امیدی که تو فانوس شب من باشی .

آیا شود گذار تو افتد به کوی ما
                                   یک لحظه روی ماه تو افتد به روی ما
ما در دیار غربت و در کنج انزوا
                                       آیا شود نگاه تو افتد به سوی ما

کجایی که اگر تمام نردبان‏های
                            دنیا را روی هم بگذاری دستت
                                           به سقف دلتنگی من نمی‏رسد

شب مهتابی قشنگ است برای دیدن یار
اما چه کنم دیوارها بلند است و نگهبان بسیار

کلاس عشق ما دفتر ندارد

 شراب عاشقي ساغر ندارد

بدو گفتم که مجنون تو هستم هنوز آن بي وفا باور ندارد !!؟

آخر یه روز دق میکنم فقط به خاطر تو
دنیا رو عاشق میکنم فقط به خاطر تو